Beogradske pijace imaju slavnu istoriju. Najstarija je Toržište, smeštena kod nekadašnje Stambol kapije, pored današnjeg Narodnog pozorišta. Pazarište formirano na prostoru Zelenog venca sredinom 19. veka danas je čuvena beogradska pijaca koja je zbog istorijski vredne arhitekture stavljena pod zaštitu države kao spomenik kulture. Palilulsku pijacu je u međuratnom periodu otvorilo društvo "Mileševac", kao prvo privatno beogradsko trgovište. Međutim, današnji izgled ove nedavno rekonstruisane pijace negira sve istorijske i urbanističke kvalitete ovog gradskog prostora.

Kada sam prvi put video pobednički projekat na konkursu za novu Palilulsku pijacu, održanom 2009, autora profesora Arhitektonskog fakulteta u Beogradu Vasilija Milunovića i njegove mlade koleginice Dunje Nedeljković (Dimitrijević), bilo je jasno da su autori upotrebili opštepoznati obrazac planinskog stila gradnje. Karakterističnim oštrim uglovima zgrade, kosim krovovima, upotrebom boje i teksture drveta i stakla, novoizgrađeni objekat danas još više asocira na turističke objekte projektovane u planinskom stilu. Imena dvoje autora skrenula su pažnju arhitektonske struke na još jednom konkursu, za arhitektonsko rešenje beogradske pijace "Senjak", na kojem je 2010. profesor Milunović kao predsednik žirija protivno uslovima konkursa dodelio prvu nagradu istoj mladoj koleginici, zaposlenoj u njegovom studiju. Bio je to flagrantan sukob interesa. Ali, šta karakteriše ovaj, nedavno sagrađeni iznenađujući primer planinske arhitekture u srcu istorijskog urbanog Beograda?

Pročitajte još - Palilulska pijaca nalik Vasinoj torti

Osim što je stilom, materijalima i upotrebljenim konstruktivnim sistemom ovaj gorogan u potpunom neskladu sa arhitekturom Beograda, urbanistički, on je uništio osnovne prostorne vrednosti ovog dela grada. Da se radi o zatalasalom, šumovitom planinskom predelu daleko od centra prestonice, neodgovarajuće koncipirana arhitektura Palilulske pijace bi možda, mada teško, funkcijom umanjila svoje oblikovne nedostatke. Međutim, izgrađena monstruozna, prenaglašena pijačna hala zatvorene fasade u istorijskoj gradskoj četvrti centra grada, na placu koji je ograničen uskom prometnom saobraćajnicom, predstavlja težak udar na Beograđane. Ovaj neprilagođeni projekat uništio je prepoznatljiv ambijent oko Tašmajdana i nametnuo mu se kao kancer koji proždire sve što je do sada bilo vredno u urbanizmu ovog dela prestonice. Ova tržnica je neodgovarajućeg oblika, vizuelno i prostorno zatvorena, prenametljiva, neprikladne fasade, nepristupačna korisnicima, bez kvalitetno rešenog saobraćaja, sa lošim pristupom za snabdevanje, nedovoljnim brojem parking mesta u garaži i okolnim ulicama, rđavo ventilisana i klimatizovana. Zbog brojnih mana, u budućnosti će građanima doneti velike probleme.